Zorgen, verdriet, berusting en acceptatie

Soms zit er zó veel in je hoofd dat het gewoon overstroomt. Gedachten, gevoelens, zorgen en herinneringen die zich vermengen met elkaar waardoor het een mix is van verschillende emoties  . Je wilt het van je af schrijven, maar er lijkt geen begin en geen eind te zijn. Geen structuur. Geen rust. Alleen maar chaos.

Ik heb drie prachtige kinderen. Elk met hun eigen karakter, hun eigen kracht. De een wat pittiger, de ander zachter, maar allemaal uniek. Allemaal mijn hart. En juist omdat ik zoveel van ze hou, doet het soms pijn. Want we zijn nu beland in een fase waarin woorden hard kunnen aankomen. Onverwacht. Ongenuanceerd. Pijnlijk. Inmiddels ben ik op het punt beland dat ik me afvraag of er nog iets gezegd kan worden wat me kan raken.

Na heel veel tranen, slapeloze nachten en verdriet, ontwikkel je een soort van olifantenhuid. Niet omdat je hard bent geworden, maar omdat je simpelweg niet anders kunt. Je leert om dingen van je af te laten glijden. Om niet alles meer binnen te laten komen. Niet alles op jezelf persoonlijk te betrekken. 

Ik wil mijn kinderen beschermen tegen alles wat pijn doet. Tegen verdriet, tegen teleurstellingen, tegen onrecht. Maar ik weet inmiddels dat ik dat niet kan. Hoe graag ik het ook zou willen. Er zijn dingen in het leven die ik niet voor ze kan wegnemen. En soms moet ik vanaf de zijlijn toekijken, terwijl ik ze het liefst wil beschermen.

Nachten, weken heb ik op gezeten tot diep in de nacht om maar te zorgen dat ze veilig zijn. Tot het moment dat mijn lichaam en geest aangaven dat ik dit niet kan blijven volhouden. Ook hierin ben ik aan het leren. 

Ik ben inmiddels op het punt gekomen van berusting. Van acceptatie. Ik kan niet alles veranderen. En dat hoeft ook niet. Ik wíl niet alles veranderen. Want dit is hún weg. Hú́n leven. 

Ze zeggen: Houden van is ook loslaten. Maar los laten kan ik niet. Nooit.
Wel heb ik er voor moeten kiezen om te laten gaan. 
Ruimte geven. Vertrouwen hebben. En weten dat, wanneer het moment daar is, ik je weer zal knuffelen Tot die tijd blijf ik toekijken vanaf de zijlijn. Beschermend, liefhebbend, stil aanwezig. Waar ik kan, daar ben ik.

Vader en moeder in 1 zijn is moeilijk. Kan ook niet en wil ik ook helemaal niet. Ook dit blijft een zoektocht naar de juiste balans vinden. Uiteindelijk zullen kinderen zelf inzien welke rol een ouder heeft gespeelt in het leven. Na heel lang proberen om alles mooier te maken dan dat het is, was het 1 van de kinderen die zei: Mama, dat moet je niet meer doen. Papa kan ziin eigen keuzes maken en dat is niet aan jou. 

En daar zat ik. Stil. Geleerd door mijn eigen kind. Want ja, het zijn bijzondere wezens, mijn kinderen. Intelligenter en wijzer dan dat ik soms besef.

En voordat ik het commentaar krijg dat alles beter word, kop op! en dat dit nou eenmaal het leven is met pubers..... IK ROL NU ECHT MET MIJN OGEN! Please, just dont.

Ik geniet ook zeker van mijn kinderen. De woordkeuze die ze soms gebruiken, de droge humor waarmee ze uit de hoek kunnen komen en hun visie op de wereld laten mij lachen. Maar dat is weer voor een andere keer.
Voor nu moet ik opschieten omdat mijn kind en mijn verkering staan te wachten om te gaan sporten.